Έτος
1993
Νόμος / διάταξη που αφορά
347 Π.Κ
Αντικείμενο/ Βασικοί Ωφελούμενοι
ΟΛΟΙ
Σημασία απόφασης
Παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων από κερδοσκοπία.

 

Κατά το άρθρο 347 παρ. 1 στοιχ. β' περίπτ. β' ΠΚ, η παρά φύσηασέλγεια μεταξύ αρρένων που τελέστηκε από κερδοσκοπία τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως αυτουργός του προαναφερομένου εγκλήματος τιμωρείται όχι μόνον ο επί σκοπώ προσπορισμού κέρδους από οποιαδήποτε ασελγή πράξη ενεργητικώς δρων, αλλά και εκείνος που επιτρέπει εφ' εαυτού την ενέργεια ασελγούς πράξεως, συμπεριλαμβανομένης και της παρά φύση ασέλγειας, έστω και αν δεν προσδοκά κανένα ίδιο όφελος από την πράξη ή αν αυτός είναι ο παρέχων προς τον συμπράττοντα το κέρδος. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό, σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο που την εξέδωσε, εκτιμώντας ανέλεγκτα τις αποδείξεις, δέχθηκε τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων κατά το έτος 1986 ήταν εφημέριος του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Θέρμου Τριχωνίδος και πρόεδρος του εκεί Υφάντειου οικοτροφείου θηλέων. Κατά το χρονικό διάστημα από του μηνός Αυγούστου 1986 μέχρι του μηνός Νοεμβρίου του ιδίου έτους με περισσότερες από μία πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος και κατά συρροήν, τέλεσε περισσότερα εγκλήματα και συγκεκριμένα με σκοπό να προσπορίσει σε άλλους κέρδος υλικό (χρηματικό) ήλθε μέσα στο χώρο του ως άνω οικοτροφείου σε παρά φύσηασέλγεια με τους Γ.Κ. και Δ.Τ., κατοίκους Θέρμου, έχοντας τη θέση του παθητικού, ήτοι του επιτρέποντος την επ' αυτού τέλεση των ασελγών αυτών πράξεων. Ειδικότερα: 1) τον Αύγουστο 1986 και σε ημέρα που δεν κατέστη δυνατόν να εξακριβωθεί και ώρα 18.00 περίπου, ήλθε σε παραφύση ασέλγεια με τον Γ.Κ., δίνοντάς του ως κέρδος για την πράξη αυτή ανεξακρίβωτο αριθμό χρημάτων, 2) τον ίδιο μήνα και σε ημερομηνία που δεν κατέστη δυνατό να προσδιορισθεί με ακρίβεια ήλθε σε παραφύση ασέλγεια με το παραπάνω πρόσωπο, παρέχοντας σε αυτόν, ως κέρδος για την πράξη του αυτή, ανεξακρίβωτο αριθμό χρημάτων, 3) τον Σεπτέμβριο 1986 και σε ημερομηνία που δεν κατέστη δυνατόν να εξακριβωθεί ήλθε σε παραφύση ασέλγεια με το ίδιο ως άνω πρόσωπο, δίνοντάς του για την πράξη του αυτή, ως κέρδος, ανεξακρίβωτο αριθμό χρημάτων, 4) τον Οκτώβριο ιδίου έτους και ημέρα που δεν κατέστη δυνατόν να εξακριβωθεί, ήλθε σε παραφύση ασέλγεια με το αυτό πρόσωπο, παρέχοντάς του για την πράξη του αυτή, ως κέρδος, ανεξακρίβωτο αριθμό χρημάτων, 5) τον Νοέμβριο 1986 ήλθε σε παραφύση ασέλγεια με το παραπάνω πρόσωπο, παρέχοντάς του, ως κέρδος, για την πράξη του αυτή, ανεξακρίβωτο αριθμό χρημάτων. Συνολικά δε από όλες τις παραπάνω πράξεις, έδωσε στο πρόσωπο αυτό το ποσό των είκοσι χιλιάδων (20.000) δραχμών και μια χρυσή αλυσίδα λαιμού, ανεξακρίβωτης αξίας. Περαιτέρω μέσα σε χώρο του αυτού ως άνω οικοτροφείου: 1) τις μεσημβρινές ώρες, της πρώτης εβδομάδας του Σεπτεμβρίου 1986, η ημέρα της οποίας δεν κατέστη δυνατόν να προσδιοριστεί, ήλθε σε παραφύση ασέλγεια μετά του Δ.Τ., κατοίκου Θέρμου, δίδοντας στον τελευταίο για την πράξη του αυτή, ως κέρδος, το ποσό των 800 δραχμών, 2) εντός του ιδίου μηνός Σεπτεμβρίου 1986 και σε ημερομηνία που δεν κατέστη δυνατό να εξακριβωθεί, κείμενη όμως μεταξύ της δεύτερης και τρίτης εβδομάδας του Σεπτεμβρίου, ήλθε σε παραφύση ασέλγεια με το ίδιο πρόσωπο (Δ.Τ.), δίδοντάς του για την πράξη του αυτή, ως κέρδος, 450 λίτρα πετρελαίου για τις ανάγκες του καταστήματός του (Ψησταριά) που διατηρούσε στην Αγία Σοφία-Τριχωνίδας, 3) στο τέλος του μηνός Σεπτεμβρίου με αρχές του επομένου μηνός, σε ημερομηνία που δεν κατέστη δυνατόν να προσδιορισθεί με ακρίβεια, ήλθε σε παραφύση ασέλγεια με τον παραπάνω Δ.Τ., δίδοντάς του για την πράξη του αυτή, ως κέρδος, 35 κιλά ελαιολάδου, για τις ανάγκες του καταστήματός του, που βρίσκεται στην Αγία Σοφία Τριχωνίδας, 4) περί το τέλος του δευτέρου δεκαημέρου του μηνός Οκτωβρίου 1986 και σε ημερομηνία που δεν κατέστη δυνατό να εξακριβωθεί, ήλθε σε παραφύση ασέλγεια με τον Δ.Τ., δίδοντας στον τελευταίο ανεξακρίβωτο αριθμό χρημάτων. Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο και κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα για την πράξη της παρά φύση ασέλγειας μεταξύ αρρένων, η οποία τελέσθηκε από κερδοσκοπία κατ' εξακολούθηση και κατά συρροή, αφ' ενός μεν διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και όχι αντιφατικές αιτιολογίες, αφού εκτίθενται σε αυτήν τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία συνήγαγε την ύπαρξη των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις από τις οποίες πείσθηκε γι' αυτά και οι νομικές σκέψεις με τις οποίες υπήγαγε τα περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε, αφ' ετέρου δε ερμήνευσε και εφάρμοσε σωστά τη διάταξη του άρθρου 347 παρ. 1 στοιχ. β' περίπτ. β' ΠΚ, αφού τόσον στο σκεπτικό, όσον και στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης γίνεται δεκτό, όπως προαναφέρθηκε, ότι ο αναιρεσείων, με σκοπό να προσπορίσει στα προαναφερόμενα πρόσωπα κέρδος χρηματικό, ήλθε σε παρά φύσηασέλγεια μετ' αυτών, ως παθητικώς δρων, ήτοι υπό την έννοια της παρά φύση ασέλγειας, ως τοιαύτης νοουμένης της μεταξύ αρρένων δια της εισαγωγής του πέους του ενός από τα συμπράττοντα πρόσωπα στον πρωκτόν του άλλου. Επομένως οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠΔ πρώτος και δεύτερος λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι, καθώς και η αναίρεση στο σύνολό της και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα έξοδα (άρθρο 583 παρ.

1 ΚΠΔ, όπως αντικ. με το άρθρο 14 παρ. 5 του νόμου 1941/1991).