Έτος
2007
Νόμος / διάταξη που αφορά
347 Π.Κ
Αντικείμενο/ Βασικοί Ωφελούμενοι
ΟΛΟΙ
Σημασία απόφασης
Ανάκληση έγκλησης

 

Επειδή από τη διάταξη του άρθρου 174 του Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι η ακυρότητα της επιδόσεως της κλήσεως προς εμφάνιση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο, η οποία κατά τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 1 και 171 παρ. 1 του ίδιου κώδικα είναι σχετική, καλύπτεται αν ο κατηγορούμενος εμφανισθεί στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας δεν προτείνει την ακυρότητα αυτή, εναντιούμενος στην πρόοδο της δίκης, οπότε δεν ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Β' του Κ.Π.Δ. λόγος αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, που παραδεκτά επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο για την έρευνα της βασιμότητας του λόγου αναιρέσεως, ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, ο οποίος εμφανίσθηκε ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, δεν προέβαλε κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία αντιρρήσεις για την πρόοδο της δίκης, επικαλούμενος ακυρότητα της επιδόσεως της κλήσεως προς εμφάνισή του στο ακροατήριο. Τέτοια ακυρότητα για πρώτη φορά προέβαλε ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, με αποτέλεσμα αυτή να καλυφθεί.

Συνεπώς ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Β' του Κ.Π.Δ. πρώτος λόγος του κυρίου δικογράφου της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, όπως αυτός δεόντως εκτιμάται, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή όπως προκύπτει από το άρθρο 350 του Κ.Π.δ. η διάταξη αυτή δεν απαγγέλλει ακυρότητα για την μη απομάκρυνση των μαρτύρων από το ακροατήριο, ούτε αφορά στην υπεράσπιση του κατηγορουμένου και στην άσκηση των προσηκόντων σ' αυτόν δικαιωμάτων, οπότε και δεν δημιουργείται καμία ακυρότητα είτε απόλυτη είτε σχετική από την παράσταση μάρτυρος κατά την εξέταση άλλου μάρτυρος στο ακροατήριο.

Συνεπώς ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' του Κ.Π.Δ. δεύτερος λόγος του κυρίου δικογράφου της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, σύμφωνα με τον οποίο το Δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε το αίτημα του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος να απομονωθεί, κατά τη διάρκεια της εξετάσεως των άλλων μαρτύρων ο μάρτυρας κατηγορίας ...., που βρισκόταν στην αίθουσα συνεδριάσεως και παρίστατο κατά την εξέταση εκείνων, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, όταν περιέχονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των αποδειχθέντων περιστατικών στην ουσιαστική ποινική διάταξη, που εφαρμόσθηκε. Εξάλλου εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά στη διάταξη αυτή τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της αποφάσεως ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος, περί της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, που την εξέδωσε, δέχθηκε κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη ουσιαστική του κρίση, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των λεπτομερώς κατ' είδος αναφερόμενων αποδεικτικών μέσων τα ακόλουθα: Από τον Ιούνιο του 1993 ο κατηγορούμενος ...., ηλικίας τότε 30 ετών, καθηγητής φυσικομαθηματικός με διδακτορικό δίπλωμα του Πανεπιστημίου του ΑΙΞ Μασσαλίας ΙΙ, άρχισε να συχνάζει στην Πλατεία του ... στη συνοικία.... του Δήμου Αθηναίων και να αλιεύει από εκεί μικρά παιδιά, που έπαιζαν στην πλατεία. Με τον τρόπο αυτό και την ιδιαίτερη ικανότητά του να προσεγγίζει τα παιδιά γνώρισε από την αρχή των επισκέψεών του στο χώρο αυτό τους ανήλικους ....(χρονολογία γεννήσεως 2-4-1981), .... (χρ. Γεν. 7-7-1980), .... (χρον. γεν.8-11-1979) και θανόντα αργότερα ...., και δεν άργησε, με το δέλεαρ της προσφοράς μιας βόλτας με αυτοκίνητο, αλλά και άλλων παροχών, όπως αγοράς γλυκισμάτων, επίσκεψης σε ηλεκτρονικά παιχνίδια και σε μπόουλιγκ και μετάβασης στη θάλασσα ή σε πισίνες για μπάνιο, απολαύσεις που για τα παιδιά αυτά, γόνους φτωχών οικογενειών ήταν πρωτόγνωρες, να αποκτήσει την εμπιστοσύνη τους. Έτσι, σε σύντομο χρονικό διάστημα κατόρθωσε να έχει σχεδόν καθημερινή επαφή με τους ανηλίκους αυτούς, τους οποίους μάζευε από την πλατεία .... του .... και τους οδηγούσε, με το αυτοκίνητο που είχε κάθε φορά στην κατοχή του, όπου ήθελαν για να διασκεδάσουν. Με τον ίδιο τρόπο και την ίδια μέθοδο ο κατηγορούμενος γνώρισε το καλοκαίρι του 1994 και τους λοιπούς ανηλίκους παθόντες της υποθέσεως .... (χρ. γεν. 10-8-1983) και .... (χρ. γεν. 25-12-1981), αλλά και άλλους ανηλίκους της περιοχής .... (..... κλπ.), για τους οποίους πάντως δεν υφίσταται τώρα σε βάρος του κατηγορία. Ωστόσο, ο κατηγορούμενος μετά την πάροδο των πρώτων ημερών γνωριμίας και παροχών άρχισε μετά τη διασκέδασή τους να οδηγεί τους ανηλίκους στο επί της οδού .... αριθμ. ...στα ....στον 6ο όροφο πολυκατοικίας κείμενο διαμέρισμά του, στις περιπτώσεις δε των ανηλίκων .....και ....ορισμένες φορές και στο εξοχικό του στη ....Αττικής, επιδικώκοντας να προέλθει σε παρά φύσηασέλγεια με αυτούς, άλλως και σε κάθε περίπτωση να επιχειρήσει ασελγείς πράξεις σε αυτούς, για να ικανοποιήσει με τον τρόπο αυτό τη γενετήσια ορμή και επιθυμία του. Με την άφιξή του στο διαμέρισά του στην οδό ....ο κατηγορούμενος οδηγούσε τους ανηλίκους που είχε μαζί του, συνήθως 2 ή 3 στο σαλόνι του διαμερίσματος και εκεί αφού έκανε την επιλογή του ως προς τον ανήλικο, με τον οποίοήθελε να επιχειρήσει ασελγείς πράξεις, τον πληρίαζε, τον χάϊδευε στο πρόσωπο και στο σώμα και άρχιζε να του βγάζει τα ρούχα, ενώ ο ίδιος ήταν ήδη γυμνός. Στις ενέργειες αυτές του κατηγορουμένου αντιστέκοντα κάθε φορά οι ανήλικοι παθόντες ...., ...., ....και ...., διαμαρτυρόμενοι για τις ενέργειές του να αρχίσει να τους θωπεύει με ερωτική διάθεση και να επιμένει στο να τους αφαιρέσει όλα τα ενδύματά τους με προφανή σκοπό να έχει μαζί τους ερωτικές περιπτύξεις, αιτία για την οποία άλλωστε και ο ίδιος είχε αφαιρέσει όλα τα ενδύματά του, και προσπαθούσαν να τον αποφύγουν απομακρυνόμενοι από αυτόν. Ο μόνος που δεν έφερε αντιρρήσεις στις ανήθικες αυτές προτάσεις του κατηγορουμένου ήταν ο ανήλικος ..., που βρισκόταν συνήθως στην ομάδα των ανηλίκων που μετέφερε στο διαμέρισμά του ο κατηγορούμενος. Ο ανήλικος αυτός ήταν γιός ιερόδουλης, η οποία είχε γνωρίσει τον κατηγορούμενο σε ξενοδοχείο των Αθηνών, όπου εργαζόταν, όντας δε η ίδια ανίκανη και αδιάφορη να φροντίσει το γιό της είχε εμπιστευθεί τη φροντίδα του στον κατηγορούμενο, ο οποίος καθόλο το χρονικό διάστημα από τον Ιούνιο του 1993 έως το Σεπτέμβριο του 1994 τον είχε σχεδόν πάντοτε μαζί του. Ο ανήλικος αυτός, προτού καν να γνωριστεί με τον κατηγορούμενο και να βρεθεί με την ανοχή της μητέρας του υπό την προστασία του, είχε πολλές εμπειρίες περί τις ασελγείς πράξεις, αφού κατά το προηγούμενο του Σεπτεμβρίου του 1993 χρονικό διάστημα και επί μία διετία περίπου δεχόταν να ασελγεί σε βάρος του παρά φύση τρίτο πρόσωπο, ονόματι ...., αντί του ποσού 5.000 δραχμών κάθε φορά. Όταν, λοιπόν, ο κατηγορούμενος, ο οποίος τελούσε σε γνώση της ανηλικότητας του ...., και συγκεκριμένα του γεγονότος ότι αυτός ως τις 2-4-1994 δεν είχε συμπληρώσει το 13ο έτος της ηλικίας του, ζητούσε από αυτόν να δεχθεί να ενεργήσει επ' αυτού ασελγείς πράξεις και να επιχειρήσει με αυτόν και παρά φύσηασέλγεια, ο ανήλικος αυτός δεν έφερε καμία αντίρρηση, υπολογίζοντας και στο ποσό των 5.000 δραχμών που θα εισέπραττε από τον κατηγορούμενο αποδεχόμενο την πρότασή του να τον "πηδήσει". Έτσι, ο κατηγορούμενος κατά το διάστημα από το Σεπτέμβριο του 1993 έως τις 12-9-1994 ενήργησε κατ' επανάληψη, είτε στο διαμέρισμά του στην οδό...., συνήθως στην κρεβατοκάμαρα, αλλά και στο σαλόνι είτε στο εξοχικό του στη .... Αττικής, είτε το Σεπτέμβριο του 1994 στο ξενοδοχείο....στο .... Αττικής, ασελγείς πράξεις με τον ....., πρόσωπο νεότερο των 15 ετών, που έως τις 2-4-1994 δεν είχε συμπληρώσει το 13ο έτος της ηλικίας του. Ειδικότερα, ο κατηγορούμενος με την ανοχή του ανηλίκου ..., αφού του έβγαζε τα ρούχα, τον φιλούσε και τον έγλυφε σε διάφορα μέρη του σώματός του, του χάϊδευε τα γεννητικά όργανα και τελικά εισήγαγε το εν στύσει πέος του στον πρωκτό του ανηλίκου, ικανοποιώντας με τον τρόπο αυτό τη γενετήσια ορμή και επιθυμία του. Στις αντιρρήσεις των ανηλίκων ..., ...., .....και .... ο κατηγορούμενος δεν έκανε πίσω και αλλάζοντας τον τρόπο προσέγγισης τούτων, εκτόξευε εναντίον τους και σε καθένα χωριστά απειλές, όπως α) ότι θα του κάνει κακό αν ομολογήσει σε τρίτους αυτά που έκαναν, β) ότι αν δεν κάτσει θα τον σκοτώσει και θα τον θάψει, γ) ότι αν δεν κάτσει δεν θα ξαναδεί τους γονείς του, προκαλώντας δικαιολογημένα σε αυτούς, λόγω του μικρού της ηλικίας τους (όλοι ηλικίας από 11-14 έτη), αλλά και της πλήρους εξαρτήσεώς τους από αυτόν και της αδυναμίας τους να ζητήσουν βοήθεια από οποιονδήποτε ως μη βρισκόμενοι σε φιλικό περιβάλλον, απέραντο φόβο, τον οποίο περιέγραψαν ενεργώς κατά την ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου ακροαματική διαδικασία και ο οποίος, μαζί με το αίσθημα της εντροπής που τους διακατείχε από όσα είχαν υποστεί, δικαιολογούσε τις έως σήμερα παλινωδίες τους στις μαρτυρικές καταθέσεις που έδωσαν από τον προδικασία μέχρι την διαδικασία στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Με την απειλή των άμεσων και σπουδαίων αυτών κινδύνων, που φώλιαζε στην καρδιά των ανηλίκων και προκαλούσε τρόμο και έκδηλη ανησυχία, ο κατηγορούμενος έκαμπτε κάθε φορά τις αντιρρήσεις των ανηλίκων. Έτσι, ενώ βρίσκονταν με τους ανηλίκους είτε στο σαλόνι είτε στην κρεβατοκάμαρα του διαμερίσματος, στην περίπτωση δε του .... και στο εξοχικό του στη ...., τους έβγαζε τα ρούχα, και στη συνέχεια τους φιλούσε και τους έγλυφε σε διάφορα μέρη του σώματός τους, τους χάϊδευε τα γεννητικά όργανα, έγλυψε το σε στύση πέος του ανήλικου .....στο εξοχικό στη ...., και τελικά εισήγαγε το εν στύσει πέος του στον πρωκτό κάθε ανηλίκου (με εξαίρεση το .... στο εξοχικό της ....), ικανοποιώντας με τον τρόπο αυτό τη γενετήσια ορμή και επιθυμία του από τον Ιούνιο του 1993 ως το Σεπτέμβρη του 1994 είκοσι τουλάχιστον φορές με το ..., αρκετές φορές με το .....και το καλοκαίρι του 1994 από μια φορά με τους.... και .... Με τις παραδοχές αυτές το δικαστήριο της ουσίας κήρυξε τον αναιρεσείοντα ένοχο εκτός άλλων και βιασμού κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, πράξη για την οποία πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση με τους σχετικούς λόγους της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Έτσι κρίνοντας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικώς με την παραπάνω αξιόποινη πράξη, την κατά τα άνω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει στο σκεπτικό της με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ως άνω αξιόποινης πράξεως, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά, καθώς επίσης και τις σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των προαναφερθέντων περιστατικών στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 94 παρ. 1, 98 και 336 παρ. 1 του Π.Κ., τις οποίες ορθώς εφάρμοσε και δεν παραβίασε εκ πλαγίου. Επομένως οι από το άρθρο 510 παρ. Δ' και Ε' του Κ.Π.Δ. λόγοι αναιρέσεως που διαλαμβάνονται υπό τον αριθμό 3 στο κύριο δικόγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Οι ίδιοι λόγοι, κατά το μέρος που αποδίδεται σφάλμα στο δικαστήριο της ουσίας, περί την εκτίμηση των αποδείξεων είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι πλήττουν την αναιρετικώς ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου.

Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 170 παρ. 2 και 171 παρ. 1 εδ. δ' του Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι την έλλειψη ακροάσεως του εισαγγελέα δεν δικαιούται να προτείνει ο κατηγορούμενος ως λόγος αναιρέσεως. Επομένως ο πρώτος λόγος αναιρέσεως του δικογράφου των προσθέτων λόγων, για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, γιατί το δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε τα αιτήματα του κατηγορουμένου α) για κατ' αντιπαράσταση εξέταση όλων των μαρτύρων και του .... και β) για κλήτευση προς εξέταση ως μάρτυρος της ....., χωρίς προηγουμένως να προτείνει επί των αιτημάτων τούτων ο Εισαγγελέας, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Επειδή υπέρβαση εξουσίας, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως κατ' αποφάσεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία, που δεν του δίνει ο νόμος. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος εκτός άλλων και αποπλανήσεως κατ' εξακολούθηση, για το χρονικό διάστημα από του μηνός Ιουνίου 1993 μέχρι 1-4-1994, σε βάρος του γεννηθέντος την 2-4-1981 ...., κατά μεταβολή της αρχικής για βιασμό κατ' εξακολούθηση σε βάρος του ίδιου παθόντος κατηγορίας. Όπως δε προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ο ως άνω παθών ...., εξεταζόμενος ως μάρτυρας στο ακροατήριο δήλωσε μεταξύ άλλων "Δεν επιθυμώ την ποινική δίωξη του ....". Η εν λόγω δήλωση ισοδυναμεί με ανάκληση της εκ μέρους του άνω παθόντος υποβληθείσας εγκλήσεως, όσον αφορά την κατά το χρόνο τελέσεώς της κατ' έγκληση διωκόμενη πράξη της αποπλανήσεως παιδιών (άρθρα 2 παρ. 1, 339 παρ. 1 και 344 εδ. α' Π.Κ. όπως ίσχυε πριν από την αντικατάστασή του με το άρθρο 4 του ν. 3064/2002). Επομένως με βάση τη δήλωση αυτή το δικαστήριο που δίκασε έπρεπε κατ' εφαρμογή του άρθρου 370 στοιχ. β' του Κ.Π.Δ. να παύσει την κατά του αναιρεσείοντος ποινική δίωξη για την προαναφερόμενη πράξη. Όμως με το να προβεί στην εκδίκαση της υποθέσεως και ως προς την πράξη αυτή και να κηρύξει τον αναιρεσείοντα ένοχο υπέπεσε στην πλημμέλεια της υπερβάσεως εξουσίας. Επομένως πρέπει, κατά παραδοχή του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' του Κ.Π.Δ. δεύτερου λόγου του δικογράφου των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και μόνο όσον αφορά την καταδικαστική διάταξή της, περί αποπλανήσεως παιδιού κατ' εξακολούθηση σε βάρος του ....., κατά το χρονικό διάστημα από του μηνός Ιουνίου 1993 μέχρι 1-4-1994 και την περί επιβολής συνολικής ποινής διάταξή της και αφενός μεν να παυθεί οριστικά η ασκηθείσα κατά του κατηγορουμένου ποινική δίωξη για αποπλάνηση παιδιού κατ' εξακολούθηση, που φέρεται ότι τελέσθηκε στα ... Αθηνών και την .... Αττικής κατά το χρονικό διάστημα από του μηνός Ιουνίου 1993 μέχρι 1-4-1994 σε βάρος του ...., αφετέρου δε να παραπεμφθεί όσον αφορά την επιβολή συνολικής ποινής, για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές και ενόρκους εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 131α, 131, 137, 138 και 170/2006 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών και μόνο όσον αφορά την καταδικαστική διάταξή της, περί αποπλανήσεως παιδιού κατ' εξακολούθηση, σε βάρος του....και την περί επιβολής συνολικής ποινής διάταξή της.

Παύει οριστικά την ποινική δίωξη, που ασκήθηκε κατά του κατηγορουμένου για αποπλάνηση παιδιού κατ' εξακολούθηση, πράξη που φέρεται ως τελεσθείσα στα ... Αθηνών και .... Αττικής κατά το χρονικό διάστημα από τους μηνός Ιουνίου 1993 μέχρι 1-4-1994 σε βάρος του ......

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση, προς καθορισμό συνολικής ποινής στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές και ενόρκους εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.