Έτος
1995
Νόμος / διάταξη που αφορά
359 ΠΚ
Αντικείμενο/ Βασικοί Ωφελούμενοι
ΟΛΟΙ
Σημασία απόφασης
Η χρησιμοποίηση του εγκλήματος της εγκατάλειψης εγκύου

 […] Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, ότι από τα αποδεικτικά στοιχεία, που αναφέρονται σ’ αυτή, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: «…Αποδείχθηκε, ότι: Α) Οι δύο πρώτες κατηγορούμενες Κ.Κ. και Μ.Π. στις 29.9.1987 και 23.6.1987, κατά τις ένορκες εξετάσεις τους, αντίστοιχα, στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, προκειμένου οι καταθέσεις τους να χρησιμοποιηθούν σε αστική δίκη μεταξύ της εγκαλούσας Ι.Ν., και του Γ.Π., (ενάγουσας και εναγομένου αντίστοιχα), με γνώση τους κατέθεσαν εντελώς ψευδή γεγονότα και ειδικότερα, ότι η εγκαλούσα συμμετείχε σε ταινίες «πορνό», ότι «γύριζε» με πολλούς και διαφόρους και ότι μετείχε στο θίασο Κολλάτου στο έργο «Άγιος Πρεβέζης», ενώ όλα τα παραπάνω ήταν ψευδή εντελώς. Β) Η πρώτη κατηγορουμένη (Κ.Κ.), στις 29.9.1981, ισχυρίστηκε ενώπιον τρίτων, δηλαδή ενώπιον του παραπάνω δικαστηρίου, στο ακροατήριό του και ενώπιον των δικαζόντων δικαστών, της γραμματέως της έδρας και όσων αποτελούσαν το ακροατήριο, με γνώση τα ψευδή γεγονότα, που μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη της εγκαλούσας Ι.Ν. και ειδικότερα, ότι η εγκαλούσα συμμετέχει σε ταινίες «πορνό», «γυρίζει» με πολλούς και διαφόρους και μετείχε στο θίασο Κολλάτου στο έργο «Άγιος Πρεβέζης». Γ) Ο τρίτος κατηγορούμενος (Γ.Π.), κατά τους παραπάνω χρόνους, με περισσότερες πράξεις, με πρόθεση και με επίμονες προτροπές και παρακλήσεις και θέλοντας να έχει ευνοϊκή γι’ αυτόν έκβαση η παραπάνω αστική δίκη μεταξύ αυτού και της εγκαλούσας και η κατ’ αυτού δίκη για εγκατάλειψη της εγκυμονούσας εγκαλούσας, έπεισε τις δύο πρώτες κατηγορούμενες να εκτελέσουν τις παραπάνω αξιόποινες πράξεις της ψευδορκίας η κάθε μία και της συκοφαντικής δυσφήμισης η πρώτη». Με βάση τα περιστατικά αυτά το δικαστήριο κήρυξε ενόχους τις δύο πρώτες αναιρεσείουσες Κ.Κ. και Μ.Π. για ψευδορκία μάρτυρα, την πρώτη δε και για συκοφαντική δυσφήμιση και τον αναιρεσείοντα συγκατηγορούμενό τους Γ.Π. για ηθική αυτουργία στις αξιόποινες πράξεις των δύο πρώτων. Όμως, με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, δεν διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, διότι δεν αναφέρονται ούτε στο αιτιολογικό ούτε στο διατακτικό αυτής τα αληθή γεγονότα, τα οποία εγνώριζαν οι προαναφερόμενοι μάρτυρες και αντ’ αυτών κατέθεσαν τα ψευδή και τούτο για την πληρότητα της αιτιολογίας, όσον αφορά τον ειδικό δόλον των, προκειμένου να θεμελιωθεί το εις βάρος τους έγκλημα της ψευδορκίας. Πέραν τούτου, δεν διαλαμβάνονται στην προσβαλλομένη πραγματικά περιστατικά, βάσει των οποίων το δικαστήριο συμπέρανε ότι ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε με τον τρόπο που μνημονεύει, δηλαδή «με επίμονες προτροπές και προκλήσεις», την απόφαση στους αυτουργούς προς τέλεση των αξιοποίνων πράξεων της ψευδορκίας και της συκοφαντικής δυσφημίσεως.