Έτος
1987
Νόμος / διάταξη που αφορά
328 ΠΚ
Αντικείμενο/ Βασικοί Ωφελούμενοι
ΟΛΟΙ
Σημασία απόφασης
Η σημασία της ηλικίας

 

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 328 παρ. 1 του ΠΚ όποιος απάγει ή κατακρατεί με σκοπό τον γάμο ή την ακολασία άγαμη και ανήλικη γυναίκα με την θέλησή της, χωρίς όμως την συγκατάθεση των προσώπων που την έχουν στην εξουσία τους ή που έχουν σύμφωνα με το νόμο δικαίωμα να φροντίζουν για το πρόσωπό της, τιμωρείται, αν τέλεσε την πράξη αυη με σκοπό το γάμο, με φυλάκιση μέχρι τριών ετών, αν με σκοπό την ακολασία, με φυλάκιση. Επομένως για την στοιχειοθέτηση του πιο πάνω εγκλήματος ( της εκουσίας απαγωγής ) απαιτείται, εκτός από άλλα στοιχεία, ο δράστης να γνωρίζει, ότι η γυναίκα την οποία απάγει ή κατακρατεί είναι άγαμη και ανήλικη ( άνευ περιορισμού κατώτατου ορίου ), δηλαδή δεν έχει συμπληρώσει το 18 έτος της ηλικίας της, σύμφωνα με το άρθρο 127 ΑΚ όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 3 ν. 1329/83, κατ' αντίθεση με τον ποινικό νόμο που απαιτούσε να έχει συμπληρώσει η απαχθείσα το 15ον έτος. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο που δίκασε, ανέλεγκτα, δέχθηκε τα κάτωθι. Ο αναιρεσείων στο Ανω Σαμικό Ολυμπίας από 14.11.1984 μέχρι 1.12.1984 με σκοπό ακολασίας απήγαγε την Α.Π. που ήταν άγαμη και ανήλικη, αφού γεννήθηκε την 3.6.1969, με την θέληση της, χωρίς όμως την συγκατάθεση των γονέων της Ν.Π. και Μ.Π. που είχαν την γονική μέριμνα και την επιμέλειά της, και με την ανήλικη αυτή διέμενε στην Πάτρα μέχρι της συλλήψεώς του την 1.12.1984. Με αυτά τα περιστατικά το Εφετείο εκήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα του πιο πάνω εγκλήματος της εκουσίας απαγωγής. Καθόλου όμως δεν αναφέρεται στο αιτιολογικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, ούτε το διατακτικό της, ότι ο αναιρεσείων εγνώριζε με οποιαδήποτε τρόπο, την ανηλικότητα της γυναίκας που είχε απάγει, καίτοι αυτός κατά την απολογία του ενώπιον του Εφετείου ισχυρίστηκε ( όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης εκείνης ), ότι δεν εγνώριζε ότι ήταν ανήλικος και ότι από την ίδια είχε πληροφορηθεί ότι ήταν 18 ετών. Ετσι όμως η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και πρέπει να αναιρεθεί κατά το βάσιμο σύμφωνα με το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ, 2 λόγο αναιρέσεως. Στην συνέχεια πρέπει σύμφωνα με το άρθρο 519 ΚΠΔ να παραπεμφθεί η δίκη για νέα συζήτηση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή ή σύνθεσή του, από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει την υπόθεση.