ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ

http://nomothesia.isotita.gr/
Εκτύπωση
Έτος
1994
Νόμος / διάταξη που αφορά
347 ΠΚ
Αντικείμενο/ Βασικοί Ωφελούμενοι
ΟΛΟΙ
Σημασία απόφασης
Προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας. Έννοια.

 

Mε το βούλευμα αυτό έγινε δεκτή η πρόταση του Εισαγγελέα Πλημ/κών κ. Ζ. Μουράτη, μέρος της οποίας έχει ως εξής:

Το έγκλημα της αποπλάνησης παιδιών (άρθρ. 339 ΠΚ) τελείται με την ενέργεια ασελγούς πράξεως με πρόσωπο νεώτερο των 15 ετών ή με την παραπλάνηση τούτου με αποτέλεσμα να ενεργήσει ή να υποστεί τέτοια πράξη. Ως ασελγής πράξη νοείται όχι μόνον η συνουσία αλλά και κάθε άλλη ενέργεια που ανάγεται στην γενετήσια σφαίρα και αντικειμενικά μεν προσβάλλει το κοινό αίσθημα της αιδούς και των ηθών, υποκειμενικά δε κατευθύνεται στη διέγερση ή ικανοποίηση της γενετήσιας επιθυμίας (ΑΠ 727/1987, 732/1987 ΠοινΧρ ΛΖ’ 745, 751, ΑΠ 1450/1987 ΠοινΧρ ΛΗ’ 137, ΑΠ 939/1988 ΠοινΧρ ΛΗ’ 961, ΑΠ 547/1989 ΠοινΧρ Μ’ 40). Δηλαδή ο όρος «πράξη» στο έγκλημα τούτο, σύμφωνα με την Νομολογία και την κοινή ηθικοκοινωνική αντίληψη, καταφάσκεται μόνο στην περίπτωση

χρησιμοποιήσεως με οποιονδήποτε τρόπο των γεννητικών οργάνων προς επιτυχίαν ηδονιστικού αποτελέσματος (πρότ. ΕισΑΠ υπό την ΑΠ ΑΠ 49/1986 ΠοινΧρ ΛΣτ’ 464). Έτσι με την έννοια αυτή ως ασελγείς πράξεις θεωρούνται π.χ. η παρά φύσηασέλγεια και η πεολειχία (ΑΠ 1644/1990 ΕλλΔνη 1991.916), η συνουσία (ΑΠ 69/1977 ΠοινΧρ ΚΖ’ 536), η προστριβή του πέους επί των ποδών ή μηρών του ανηλίκου (ΑΠ 962/1976 ΠοινΧρ ΚΖ’ 333, ΑΠ 1531/1983 ΠοινΧρ ΛΔ’ 501) ή των γεννητικών οργάνων του (ΑΠ 655/1979 ΠοινΧρ ΚΘ’ 757, ΑΠ 939/1988 ΠοινΧρ ΛΗ’ 961), η εκσπερμάτωση εντός του στόματος του ανηλίκου (ΑΠ 225/1964 ΠοινΧρ ΙΔ’ 503) ή επί του πρωκτού (ΑΠ 43/1979 ΠοινΧρ ΚΘ’ 368), η θωπεία του πέους (ΑΠ 615/1989 ΠοινΧρ Μ’ 68) κ.ά. Επειδή όμως, πέραν της ανωτέρω εννοίας της ασελγούς πράξεως υπάρχουν και άλλες μορφές προσβολών με χειρονομίες και προτάσεις που όμως επειδή δεν στοιχειοθετούσαν κανένα από τα γνωστά εγκλήματα κατά των ηθών (άρθρ. 336, 339 ΠΚ), καλύπτονταν από την νομολογία με υπερβολική έκταση εφαρμογής της εξύβρισης με έργο (ΠλημΑθ 928/1986 ΠοινΧρ ΛΣΤ’ 1033), ο νομοθέτης για να καλύψει ποινικά αυτές τις διάφορες μορφές προσβολών θέσπισε το έγκλημα του αρθρου 337 ΠΚ (ως αντικ. με το άρθρο 10 ν. 1419/1984), που προβλέπει και τιμωρεί με την προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας, που τελείται είτε με άσεμνες χειρονομίες, είτε με προτάσεις που αφορούν ασελγείς πράξεις. Πρόκειται δηλαδή, για υπαλλακτικώς μικτό έγκλημα, στο οποίο εμπίπτουν άλλες περιπτώσεις ασελγούς συμπεριφοράς που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μικρότερης ηθικής απαξίας και κοινωνικής αποδοκιμασίας και έτσι, η έννοια «ασελγείς χειρονομίες» καλύπτει ένα πλήθος ενεργειών με τις οποίες μπορεί κάποιος να προσβάλει βάναυσα την αξιοπρέπεια άλλου, στο πεδίον της γενετήσιας ζωής (πρότ ΕισΑΠ υπό την ΑΠ 49/1986 ΠοινΧρ ΛΣΤ’ 464, Ν. Παρασκευόπουλου, Η έννοια της ασελγούς πράξης, ΠοινΧρ ΛΔ’ 337 επ.). Με βάση τα εκτεθέντα περιστατικά, όπως αυτά ακριβώς ιστορήθηκαν από την παθούσα στους γονείς της και κατατέθηκαν στην συνέχεια από τους τελευταίους, ειδικώτερα δε οι θωπείες του στήθους της ανήλικης πάνω από τα ρούχα της και ο ασπασμός στα μάγουλά της, χωρίς καμμιά περαιτέρω ενέργεια του κατηγορουμένου για απογύμνωση οιουδήποτε μέρους του σώματος της ανήλικης, δημιουργούν τον προβληματισμό εάν η συμπεριφορά αυτή, συγκροτεί το έγκλημα της αποπλάνησης του άρθρου 339 παρ.1 ΠΚ. Η απάντηση είναι αρνητική, διότι οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η πράξη, ήτοι στο φως της ημέρας και σε τοποθεσία πολυσύχναστη (στο κέντρο της πόλης και δη εντός του πάρκου) δεν επιτρέπουν, φρονούμε, την συναγωγή συμπεράσματος, ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε με τον δόλο που απαιτείται για την πράξη που του αποδίδεται, ότι δηλαδή η πρόθεσή του ήταν να ενεργήσει ασελγή πράξη με σκοπό την διέγερση ή ικανοποίηση της γενετήσιας επιθυμίας του, γιατί βεβαίως μπορούσε ν’ αντιληφθεί και ο ίδιος τις δυσχέρειες πραγμάτωσης του υποκειμενικού στοιχείου της έννοιας της ασελγούς πράξεως. Κατά συνέπειαν δεν συντρέχει τέτοια πράξη. Πλην όμως, η άνω συμπεριφορά του κατηγορουμένου δεν μπορεί να μείνει ποινικά ακάλυπτη, αφού κοινωνικά και ηθικά είναι αποδοκιμαστέα. Έτσι, δεν στοιχειοθετείται μεν το έγκλημα της αποπλάνησης (άρθρο 339 ΠΚ), οι παραπάνω όμως πράξεις του σε βάρος της ανήλικης είναι μικρότερης ηθικής απαξίας, οπότε, εφαρμόζοντας την αρχήν in dubio pro reo (αμφιβολία υπέρ του κατηγορουμένου), που ισχύει επί παρομοίων περιπτώσεων και στην προδικασία (Β. Ζ η σ ι ά δ η, Η εφαρμογή της αρχής in dubio pro reo στα στάδια της ποινικής διαδικασίας, έκδ. 1989, σ. 110 επ.), βλέπουμε ότι υπάρχει, ως προς την πιο πάνω συμπεριφορά, φωτογραφική εφαρμογή του άρθρου 337 του ΠΚ, γιατί ο κατηγορούμενος αυτής την διάταξη παρέβηκε, ειδικώτερα δε την παρ.2 του άρθρου αυτού, που ορίζει ότι «με φυλάκιση τριών μηνών μέχρι δύο ετών τιμωρείται η πράξη της προηγούμενης παραγράφου, αν ο παθών είναι νεώτερος από 12 ετών», διότι η παθούσα είναι νεώτερη των 12 ετών (ήτοι 11 ετών, 2 μηνών και 26 ημερών κατά την τέλεση της πράξεως). Η προκείμενη δε λύση, είναι η προσφορότερη για την υπαγωγή αυτής της ελαφρότερης γενετήσιας επαφής στην εν λόγω διάταξη, χωρίς εντεύθεν να επέρχεται ανεπίτρεπτη μεταβολή της κατηγορίας (ad hoc ΠλημΠειρ 331/1992 ΠοινΧρ ΜΒ’ 739), καθόσον προσδίδεται στην πράξη ο ορθός νομικός χαρακτηρισμός με βάση τα ίδια πραγματικά περιστατικά (ΑΠ 1701/1987, 51/1988 ΠοινΧρ ΛΗ’ 287, 455, ΑΠ 1853/1989 ΠοινΧρ Μ’ 873, ΑΠ 1354/1990 ΠοινΧρ ΜΑ’ σ. 572).